Εκπαιδευτικό υλικό για την εξοικείωση με την εικόνα και την ιδέα της αναπηρίας

Η Παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρία (3/12) πλησιάζει για να μας θυμίσει τη σημασία της ενημέρωσης και της αφύπνισης όλων μας σε θέματα κοινωνικής αποδοχής και ισότητας. Το σχολείο έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει τη συνύπαρξη και συνεργασία παιδιών με και χωρίς αναπηρίες, την αναγνώριση των ιδιαιτεροτήτων τους, το σεβασμό στην αξία του καθενός και την άρση προκαταλήψεων. Ως εκπαιδευτικοί μπορούμε και πρέπει να βοηθήσουμε στη δημιουργία ενός  σχολείου για όλους. Ας ξεκινήσουμε με απλά πράγματα και τα παιδιά θα μας ανοίξουν άλλους δρόμους με τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους.
 Η ανάγνωση βιβλίων, η προβολή βίντεο ή ταινιών, οι βιωματικές δραστηριότητες και τα παιχνίδια βοηθούν στην καλλιέργεια ενσυναίσθησης και γίνονται αφορμή για εποικοδομητικές συζητήσεις και εικαστικές δημιουργίες.
Το υλικό που ακολουθεί συγκεντρώθηκε για να χρησιμοποιηθεί σε προγράμματα αγωγής υγείας που υλοποιούνται από το 2010 στο 3ο & 18ο Δημοτικό Σχολείο Γλυφάδας.

Κατάλογος βιβλίων

Κανόνες συμπεριφοράς στην καθημερινή επικοινωνία με άτομα με αναπηρία


Σύμβουλος για καλή επικοινωνία με άτομα με προβλήματα όρασης


Βίντεο, ταινίες, τραγούδια:



Προβλήματα όρασης 
Μικρές χαρές
Σκύλος οδηγός τυφλού

Κώφωση 

Εγώ κι εσύ μαζί στη νοηματική γλώσσα 

 
Κινητική αναπηρία 
Pet shop
Χορός ζευγαριού
Το Α δεν σημαίνει Αόρατοι
Το δώρο- Κινούμενα σχέδια
Άκουσέ με- Αληθινή ιστορία

 Σύνδρομο Down
Tim's Place

Άνοια
Τι είναι αυτό;

Αυτισμός
Πως νιώθει ένα παιδί με αυτισμό

Τραγούδια
Αερικά και φίλοι διαφορετικοί
Όπου υπάρχει αγάπη

Μια ιστορία για τη μοναδικότητα και την αξία του καθενός
Το ραγισμένο δοχείο


Παιχνίδια- Δραστηριότητες

• "Παντομίμα" Το γνωστό παιχνίδι χωρίς υλικά ή το επιτραπέζιο «στο κεφάλι το ‘χω»

• "Ο Άκης και ο Τάκης" Δύο μαθητές με κλειστά μάτια (με μαντήλι ή μάσκα) στέκονται στις κορυφές ενός τραπεζιού. Ο ένας  προσπαθεί να πιάσει τον άλλο ενώ κινούνται και οι δύο ακουμπώντας το τραπέζι. Ο κυνηγός προσπαθεί να αφουγκραστεί πού είναι ο άλλος παίχτης και εκείνος προσπαθεί να τον αποφύγει, ενώ κινείται γύρω από το τραπέζι, κάτω ή πάνω σ’ αυτό. Είναι ένα πολύ διασκεδαστικό παιχνίδι, που το χαίρονται αυτοί που συμμετέχουν αλλά και οι θεατές, οι οποίοι πρέπει να κάνουν απόλυτη ησυχία. (από το βιβλίο «Παιχνίδια ψυχοκινητικής αγωγής» εκδ.Πατάκη)

• "Τυφλόμυγα". Το γνωστό παιχνίδι, όπου ένας στο κέντρο κλείνει τα μάτια του και οι άλλοι κινούνται γύρω του. Όποιον πιάσει προσπαθεί να βρει ποιος είναι…

• «Βρες τον φίλο σου» Παραλλαγή τυφλόμυγας. Ένα παιδί κλείνει τα μάτια του και τα υπόλοιπα μπαίνουν στη σειρά μπροστά του. Διαλέγουμε ένα παιδί και προσπαθεί να το ανακαλύψει  ψηλαφώντας.

• "Οδηγός τυφλού"  Τους δείχνουμε πώς βοηθάμε έναν τυφλό (βλ. παραπάνω) γίνονται ζευγάρια και ο ένας κλείνει τα μάτια με μάσκα και ο άλλος τον οδηγεί. Μπορούμε να φτιάξουμε διαδρομή με δύσκολα περάσματα.

• "Βόλεϊ καθιστών" Με ένα σχοινί χωρίζουμε τον χώρο και καθισμένοι κάτω παίζουμε με πάσες πάνω από το σχοινί. Πιο εύκολα παίζεται ακόμη και με μικρά παιδιά με μπάλα φουσκωτή παραλίας.

• "Σουτ στη μπασκέτα, ρίψη μπάλας ή ακοντίου" από καθιστή θέση

• "Δεμένα δάχτυλα με χαρτοταινία" (μοιάζει λίγο με τη δυσκολία που έχουν τα παιδιά με εγκεφαλική παράλυση) Μπορούμε να παίξουμε jenga, να προσπαθήσουμε να αντιγράψουμε ένα κείμενο από τον πίνακα ενώ έχουμε το κεφάλι μας συνεχώς γερμένο στο πλάι ή να ζωγραφίσουμε.

• "Χαλασμένο τηλέφωνο με γράμματα ή αριθμούς στην πλάτη" Ο ένας πίσω από τον άλλον σε δύο ομάδες. Ο τελευταίος «γράφει» με το δάχτυλο στην πλάτη του μπροστινού του ένα γράμμα ή έναν αριθμό και εκείνος στον μπροστινό του μέχρι να φτάσει στον πρώτο ο οποίος το φωνάζει. Η ομάδα που θα το βρει σωστά κερδίζει έναν πόντο και συνεχίζουμε.

• "Κουταλοδρομίες" Με το κουταλάκι στο στόμα και ένα μπαλάκι πάνω που δεν πρέπει να πέσει, και τα χέρια πίσω, χωρισμένοι σε ομάδες σαν σκυταλοδρομία.  

• "Παιχνίδι αφής" Βάζουμε ένα αντικείμενο μέσα σε ένα σακούλι και βάζοντας το χέρι μέσα, προσπαθούν να βρουν τι είναι.

• "Ζεστό - Κρύο" Κλείνουμε τα μάτια ενός παιδιού με μαντήλι, του δίνουμε ένα μπαστουνάκι, βάζουμε κάπου ένα αντικείμενο και το καθοδηγούμε με την φωνή μας να το ακουμπήσει με το μπαστουνάκι. Όταν απομακρύνεται φωνάζουμε "κρύο" όταν πλησιάζει φωνάζουμε "ζεστό" ή ό,τι άλλο συνεννοηθούμε να τους λέμε. (κοντά, μακρυά, δεξιά, αριστερά για να είναι πιο εύκολο)

•  "Κάτσε-σήκω με σταυρωμένα χέρια" Χορεύουν και όταν σταματήσει η μουσική, "δένουν" τα χέρια τους πίσω και πρέπει να κάτσουν στο πάτωμα και να σηκωθούν. 

• Καταγραφή της προσβασιμότητας κατά τη διαδρομή από το σπίτι στο σχολείο.

• Δημιουργία αφισών για την ευαισθητοποίηση της σχολικής κοινότητας σε θέματα σχετικά με τα άτομα με αναπηρία

• "Ζωγραφική με το στόμα"  

• "Δεμένοι με σχοινί" Δημιουργούμε μία διαδρομή με εμπόδια (με κώνους για ζικ ζακ, με τραπέζι στο οποίο πρέπει να περάσουν από κάτω κλπ)  Χωρίζουμε τους μαθητές σε ομάδες των 5-6 ατόμων και τους ζητάμε να κρατάνε όλοι ένα σχοινί. Δύο από τα μέλη της ομάδας έχουν κάποια «αναπηρία». Ο ένας έχει τα μάτια κλειστά και ο άλλος έχει το ένα χέρι του δεμένο, ώστε να μη μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Στόχος της ομάδας είναι να περάσει όσο το δυνατό πιο γρήγορα τη διαδρομή. Τα παιδιά θα πρέπει να σκεφτούν σε ποια θέση θα βάλουν τα άτομα με αναπηρία ώστε να μπορούν να τα βοηθάνε. 

Βιβλία με δραστηριότητες και παιχνίδια:

• Krowatschek, D. (2009). Παιχνίδια ψυχοκινητικής αγωγής, για μικρά και μεγάλα παιδιά. Αθήνα: Πατάκη

• Καρατζόλας, Ν. κ.α. (2006). Βιωματικές Δραστηριότητες, Ομαδικής και Προσωπικής Ανάπτυξης. Θεσσαλονίκη: Μηδέν 010 Δέκα

• Τριλίβα, Σ. (2008). Ούτε καλύτερος, ούτε χειρότερος, απλά διαφορετικός! Αθήνα:GUTENBERG

• Χατζηχρήστου, Χ. (2011). Κοινωνική     και Συναισθηματική Αγωγή στο Σχολείο: Σχολείο και μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Αθήνα: Τυπωθήτω

• Χολέβα, Ν. (2010). Εσύ όπως κι εγώ- Εξερευνώντας τη διαφορετικότητα μέσα από το θέατρο.  Πανελλήνιο Δίκτυο για το θέατρο και την εκπαίδευση. 

Συνεργασίες με φορείς:

•  Σ.Κ.Ε.Π. (Σύνδεσμος Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και νέους) https://www.skep.gr/
• Μουσείο Αφής http://www.tactualmuseum.gr/html/educ.htm
• Ειδικά Σχολεία της περιοχής
  

Με την ευχή σε λίγα χρόνια να μην χρειάζεται να συζητάμε για τα αυτονόητα!

Ματίνα Κρουσταλάκη

Εκπ/κός Φυσικής Αγωγής

3ο Δ. Σχ. Γλυφάδας

Τα πτερόεντα δώρα... αλλιώς

«Τα πτερόεντα δώρα…αλλιώς»
Ματίνα Κρουσταλάκη
παραμονή Πρωτοχρονιάς 2019


Παραμονή Πρωτοχρονιάς κι ήρθε και φέτος ο Άγγελος της πόλης να δώσει δώρα στους ανθρώπους. Είχε μαζί του ένα αστέρι φωτεινό για να λάμπει στις συνειδήσεις, το δώρο της ζωής που κάνει τις καρδιές να χτυπούν και από το στόμα του έβγαινε πνοή θείας γαλήνης για να δροσίζει τις ψυχές των ανθρώπων. Έψαχνε να βρει αυτούς που θα δέχονταν τα δώρα του με χαρά και θα τα αξιοποιούσαν με τον καλύτερο τρόπο.
Καθώς κοιτούσε τους ανθρώπους που περπατούσαν βιαστικά στο κέντρο της πόλης, το κλάμα ενός παιδιού του τράβηξε το ενδιαφέρον. Ήταν ένα μωρό που έκλαιγε μόνο του στο κρεβατάκι του... μα δεν ήταν στο σπίτι του, ήταν στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Πλησίασε ο Άγγελος κι έψαξε με το βλέμμα του να βρει τη μητέρα του. Εκείνη πουθενά... Κι έκλαιγε το μωρό και κανείς δεν πήγαινε κοντά του να το ησυχάσει. Μόνο κάποια στιγμή ήρθε μια γυναίκα με λευκή ποδιά, το πήρε αγκαλιά και του μίλησε τρυφερά κι εκείνο σταμάτησε να κλαίει και... κοιμήθηκε πάλι ήρεμο...
Στο διπλανό κρεβάτι ήταν ένα μεγαλύτερο αγόρι, περίπου πέντε ετών με πολύ έντονα σημάδια τραυματισμού στο πρόσωπο και το σώμα του. Ο Άγγελος μπόρεσε να δει και τα σημάδια που είχε στην ψυχή του και τη θλίψη στο βλέμμα του. Και κατάλαβε...
Εκείνη την ώρα μπήκε μια άλλη γυναίκα με λευκή ποδιά κι έλαμψαν τα μάτια του αγοριού: "Για μένα ήρθες; Είσαι δική μου;"
"Για τρεις ώρες είμαι όλη δική σου..." του απάντησε η γυναίκα και άνοιξε την αγκαλιά της. Βγαίνοντας από το δωμάτιο, ο Άγγελος τους είδε να παίζουν με ένα μπαλόνι και να γελούν. Τα μάτια του μικρού αγοριού δεν ήταν πια θλιμμένα...
Συνέχισε τη  βόλτα του περνώντας κι από άλλα δωμάτια... Είδε άρρωστα παιδιά, γονείς, νοσηλευτές και ιατρούς.
Στο σαλονάκι μια παρέα παιδιών έπαιζε ανέμελα σαν να ήταν στην παιδική χαρά.
"Αγαλματάκια ακίνητα, αμίλητα, αγέλαστα " είπε ένα κοριτσάκι και τα άλλα παιδιά έμειναν ακίνητα σαν αγάλματα.  Έπαιζαν μαζί και κάποιοι... αλήθεια τι ήταν αυτοί; Φορούσαν λευκή  ποδιά  μα δεν έμοιαζαν ούτε με γιατροί, ούτε με νοσηλευτές.  Ο Άγγελος θυμήθηκε ότι το σήμα που είχαν στην ποδιά τους το είχαν κι οι δυο γυναίκες με τις λευκές ποδιές στο πρώτο δωμάτιο που επισκέφτηκε. Άφησε τη χαρούμενη παρέα να παίζει και συνέχισε το δρόμο του...
Πήγε στο διπλανό νοσοκομείο... Εκεί άκουσε φωνές και γέλια πολλών παιδιών. "Κάποια γιορτή θα έχουν..." σκέφτηκε και ακολούθησε τις φωνές για να βρεθεί κοντά τους. Μπήκε σε έναν χώρο όμορφο και ζεστό με πολλά παιδιά, αλλά και γονείς. Άλλα παιδιά ζωγράφιζαν καθισμένα γύρω από  ένα τραπεζάκι, άλλα έπαιζαν επιτραπέζια παιχνίδια κι άλλα έχτιζαν πύργο ψηλό με πλαστικά τουβλάκια. Κάποια χόρευαν και τραγουδούσαν...
Ο Άγγελος παρατήρησε ότι κάποια παιδιά δεν συνοδεύονταν από τους γονείς τους αλλά από γυναίκες και άντρες διαφόρων ηλικιών με λευκή ποδιά και... το γνωστό σήμα. Πλησίασε κοντά...
"Εθελοντές είμαστε..." είπε ένας νεαρός άνδρας σε μια μαμά που τον ρώτησε...
"Ααα… Εθελοντές!" είπε ο Άγγελος με νόημα... και παρατήρησε πως είχαν όλοι χαμογελαστά πρόσωπα και φωτεινό βλέμμα που αγκάλιαζε όλα τα παιδιά μα κυρίως αυτά που ήταν μόνα τους.
"Εθελοντές..." μουρμούρισε πάλι κι έκανε να φύγει αλλά μια εικόνα που αντίκρυσε, τον γύρισε πίσω... Ένα κοριτσάκι έκλαιγε στην αγκαλιά μιας εθελόντριας.
"Μην φύγεις!" της έλεγε με παράπονο... "Μην φύγεις..."
Κι εκείνη χωρίς να την αφήνει από την αγκαλιά της και χαϊδεύοντας την, της είπε με την ήρεμη φωνή της: "Ούτε κι εγώ θέλω να φύγω. Πέρασα υπέροχα μαζί σου. Μα ήρθε η ώρα... Κι αύριο το πρωί θα έρθει άλλη κυρία, σαν κι εμένα και θα περάσετε πάλι όμορφα παίζοντας και γελώντας. Τώρα θα σε πάω στο κρεβατάκι σου να κοιμηθείς γλυκά..." και άρχισε να της τραγουδάει: "κοιμήσου αγγελούδι μου..."
Ο Άγγελος συγκινήθηκε...
Βγήκε στην αυλή και λίγο πριν φτάσει στην πύλη, άκουσε φωνές παιδιών που έπαιζαν ποδόσφαιρο: «Γκοοοολ!» φώναξε η μία ομάδα…  Αν δεν έβλεπε την ταμπέλα «Νοσοκομείο Παίδων» ο Άγγελος θα νόμιζε ότι βρίσκεται σε αθλητικό κέντρο. Παιδιά, μικρά και μεγάλα, έπαιζαν με εθελοντές, κλωτσούσαν μια μπάλα, γελούσαν   και πανηγύριζαν για τις επιτυχίες τους. Μια χαρούμενη παρέα! Ο Άγγελος μπορούσε να νιώσει τον πόνο στην ψυχή των παιδιών, γιατί έβλεπε τις δυσκολίες που είχαν περάσει στη μικρή τους ζωή. Ήξερε όμως ότι αυτή τη στιγμή ήταν χαρούμενα κι αυτό είχε σημασία.
Πριν φύγει κοίταξε από κοντά το σήμα στην ποδιά ενός εθελοντή: "Εθελοντική Διακονία Ασθενών" διάβασε... Κούνησε το κεφάλι του, άνοιξε τα φτερά του και συνέχισε την αναζήτηση.
Είχε κι άλλα νοσοκομεία στην περιοχή και σκέφτηκε πως ίσως εκεί, μέσα στον πόνο και τη θλίψη, υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται πραγματικά τα δώρα του.
Μπήκε μέσα στο πρώτο που συνάντησε κι είδε μια γυναίκα μόνη της. Ο Άγγελος παρατήρησε πως όλοι οι ασθενείς είχαν έναν τουλάχιστον δικό τους άνθρωπο δίπλα τους και μιλούσαν και αντάλλασσαν ευχές για τη νέα χρονιά... Εκείνη κοιτούσε με ανυπομονησία την πόρτα σαν κάτι να περίμενε. Και ξαφνικά τα μάτια της χαμογέλασαν.
"Χρόνια πολλά κυρία Αγγελική! Καλή χρονιά να έχουμε!" είπε μια χαμογελαστή γυναίκα με λευκή ποδιά. Ο Άγγελος κατάλαβε... Εθελόντρια της "Διακονίας"! Κι έμεινε εκεί για να δει και να ακούσει τον διάλογο.
"Χρόνια πολλά κοπέλα μου! Να έχεις την ευχή μου! Δεν ξέρεις πόσο λαχταρούσα να έρθει κάποιος και για μένα, ένας δικός μου άνθρωπος. Σ' ευχαριστώ!!!"
Κι η γυναίκα της έπιασε το χέρι τρυφερά κι έμειναν έτσι για αρκετή ώρα... Ο Άγγελος δεν άκουγε πια…  Μόνο έβλεπε τα πρόσωπα και των δύο γυναικών, τη γαλήνη που είχαν και το χαμόγελο κι ένιωσε πως κι οι δυο έπαιρναν χαρά και δύναμη από αυτή τη σχέση...
Εκείνη την ώρα χτύπησε η καμπάνα της εκκλησίας που βρισκόταν στο προαύλιο του νοσοκομείου. Εσπερινός του Μεγάλου Βασιλείου! Εκεί θα έκανε το  διάλειμμά του ο Άγγελός μας. Εξάλλου, μάλλον είχε ήδη αποφασίσει πως υπήρχαν πραγματικά άνθρωποι που άξιζε να τους δώσει τα πολύτιμα δώρα του, γιατί ήξερε πολύ καλά ότι κι εκείνοι θα τα δώριζαν σε άλλους ανθρώπους κι έτσι θα πολλαπλασιάζονταν.
Μπήκε στον Ναό όπου υπήρχε  ηρεμία και γαλήνη. Στις καρέκλες κάθονταν λίγοι ασθενείς και αρκετός άλλος κόσμος. Νοσηλευτές και γιατροί έμπαιναν για να προσκυνήσουν και να ανάψουν ένα κεράκι, να πάρουν ευλογία και να συνεχίσουν το δύσκολο έργο τους.
Μόνο ο ψάλτης ακουγόταν κι ο Ιερέας...
"Τὸν οὐρανοφάντορα τοῦ Χριστοῦ, μύστην τοῦ Δεσπότου, τὸν φωστῆρα τὸν φαεινόν, τὸν ἐκ Καισαρείας, καὶ Καππαδόκων χώρας, Βασίλειον τὸν μέγαν, πάντες τιμήσωμεν."
Έμεινε εκεί ο Άγγελος μέχρι το τέλος του εσπερινού κι είδε κόσμο πολύ να πλησιάζει τον Ιερέα και να του δίνει ευχές για χρόνια πολλά κι ευλογημένα! Φεύγοντας τον ακολούθησε... κι εκείνος πήγε σε έναν χώρο που απέξω έλεγε... "Εθελοντική Διακονία Ασθενών".
Ήξερε τώρα πως δεν ήταν τυχαίο που κάτι τον οδήγησε σ' αυτό το Νοσοκομείο, σ' αυτόν τον ναό. Κατάλαβε πως όλα από εδώ ξεκινούσαν...
Κι έτσι αποφάσισε εδώ να αφήσει τα δώρα του...
Όσο οι άνθρωποι της "Διακονίας" θα νοιάζονται για τον συνάνθρωπο και θα προσφέρουν αγάπη και χαρά, το φωτεινό αστέρι θα λάμπει εδώ και θα φωτίζει το έργο τους. Το δώρο της ζωής θα τους δίνει δύναμη και η πνοή γαλήνης θα δροσίζει τις ψυχές τους.
Ο Άγγελος έφυγε ήσυχος γνωρίζοντας πως τα Θεία δώρα του θα μοιράζονταν μέσω της «Διακονίας» σε όλους τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη φροντίδας και παρηγοριάς.


 (Εμπνευσμένο από το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Τα πτερόεντα δώρα», 1907)

"Ποιος θέλει να κάνει κουτσό;"

Τι κι αν τις επόμενες ώρες θα είχαν κιολας σβηστεί οι ζωγραφιές τους.... Τι κι αν στην αρχή τσακώνονταν για το ποιος θα πάρει ποια κιμωλία... Τι κι αν ξεκίνησαν χωριστά η κάθε ομαδούλα να φτιάξει το δικό της κουτσό...
Τελικά μαζεύτηκαν όλα μαζί τα μικρά μου πρωτάκια και γελούσαν και αντάλλασσαν τις κιμωλίες και έλεγαν το ένα στο άλλο τι να κάνει και στο τέλος μου είπαν: είναι πολύ όμορφο που είμαστε όλοι μαζί!

Και το αποτέλεσμα δεν είναι εξαιρετικό;;;

Το παιχνίδι που θα αλλάξει τον κόσμο!

Το παιχνίδι αυτό δημιουργήθηκε από παιδιά  στο πλαίσιο του προγράμματος αγωγής στη συγχώρηση και φιλοδοξεί όπως είπε μία μαθήτρια....να αλλάξει τον κόσμο!
Με μια απλή παρατήρηση του ταμπλό βλέπει κάποιος πώς ξεκινάει και πώς τελειώνει η διαδικασία της συγχώρησης. Στην εκκίνηση υπάρχει μαύρο τοπίο, σύννεφα, κεραυνοί, λυπημένες φατσούλες...που δείχνουν τον θυμό που νιώθεις όταν σε αδικούν ή σου φέρονται άσχημα... Στην πορεία όμως του παιχνιδιού μαθαίνοντας τη διαδικασία της συγχώρησης τα χρώματα αλλάζουν, γίνονται φωτεινά και χαρούμενα. Εσύ αλλάζεις και χαμογελάς και αγκαλιάζεις και αγαπάς!
Για να περάσεις από όλα τα στάδια πρέπει να απαντήσεις σωστά σε κάποιες ερωτήσεις ή να έχεις τις ανάλογες συμπεριφορές, οπότε σου επιτρέπεται να προχωρήσεις παρακάτω...
Τις επόμενες μέρες που θα το παίξουμε θα σας πω τις εντυπώσεις μας και ...αν τελικά καταφέραμε να αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά...τον κόσμο!!!

Μόνο με τον ήλιο και ...μια κιμωλία!

Σωματικά σχήματα, ομαδικές πρωτότυπες συνθέσεις 

και στο τέλος ζωγραφική στο γήπεδο με κιμωλία! 

Εύκολο, απλό και  πολύ διασκεδαστικό!

Στο τέλος θέσαμε και τον προβληματισμό μας για έρευνα: 

Πότε η σκιά μας είναι μεγαλύτερη; Το πρωί ή το μεσημέρι;

Όμορφη μέρα με βλέμμα χαράς!

https://youtu.be/LL011-59beY

Όμορφη μέρα με βλέμμα χαράς, 
χρώματα γύρω και ελπίδες για μας.
Είναι ένα δώρο η ζωή μα συχνά το ξεχνάω.

Στον ουρανό του θεού η φωλιά
και ας μην είμαστε οι δυο μας πουλιά.
Απολαμβάνω τη μέρα και χαμογελάω.

Μίλησέ μου με φωνή τρυφερή, 
μη χαλάσεις τη μέρα μου αυτή, 
με μια λέξη σου, με μια συλλαβή, 
μη με βάλεις σημάδι, ζητάει ένα χάδι η ψυχή, 
το μπορείς μόνο εσύ.

Όμορφή μέρα, του κόσμου οι φωνές
φτάνουν στ’ αυτιά μου σαν τις Κυριακές.
Μοιάζει σαν άνοιξη, μοιάζει η ζωή με αλήθεια.

Λες και το φως πια δε δείχνει πληγές, 
βρήκε ένα τρόπο να μπει στις ψυχές.
Όλα είναι ίδια μα δε μοιάζουνε πια με συνήθεια.

Μίλησέ μου με φωνή τρυφερή, 
μη χαλάσεις τη μέρα μου αυτή, 
με μια λέξη σου, με μια συλλαβή, 
με με βάλεις σημάδι, ζητάει ένα χάδι η ψυχή, 
το μπορείς μόνο εσύ.

Στίχοι:  

Ελεάνα Βραχάλη

Μουσική:  

Μιχάλης Χατζηγιάννης

Και το παιχνίδι αρχίζει!

"Βγάλε το σκουληκάκι από την τρύπα"
Ένα παιχνίδι συνεργασίας για μικρά και μεγάλα παιδιά.

Στόχοι :
• Σωματογνωσία
• Ισορροπία
• Συντονισμός χεριού – ποδιού
• Συνεργασία
• Σωματική επαφή
• Επικοινωνία
• Ψυχαγωγία
Υλικά :
• Πολύχρωμα μεσαία και μεγάλα στεφάνια
Πώς παίζεται :
1. Ο εκπαιδευτής ζητά από τους μαθητές του να μπει ο ένας δίπλα στον άλλον.

2. Στη συνέχεια τους ζητά να πιάσει ο καθένας το χέρι του διπλανού του. Έτσι δημιουργείται μια μεγάλη αλυσίδα ή αλλιώς για εμάς το

« Σκουληκάκι ».

3. Ο εκπαιδευτικός δίνει στον πρώτο μαθητή ένα μεγάλο στεφάνι στο χέρι και του ζητά να περάσει το σώμα του μέσα από αυτό χωρίς όμως να αφήσει το χέρι του διπλανού του, δηλαδή να «βγει το σκουληκάκι από την τρύπα»

4. Μόλις περάσει από τον πρώτο μαθητή το στεφάνι θα βρίσκεται ανάμεσα στους δυο μαθητές πάνω στα χέρια τους. Τότε ο εκπαιδευτικός ζητά από τον επόμενο μαθητή να περάσει το σώμα του μέσα από αυτό χωρίς όμως να αφήσει το χέρι του διπλανού του. Και συνεχίζει να δίνει το ίδιο παράγγελμα σε όλους τους μαθητές έως ότου φτάσει στον τελευταίο μαθητή, ο οποίος θα πάρει το στεφάνι και θα πάει πρώτος στη γραμμή.

5. Αυτό θα συνεχιστεί έως ότου όλοι οι μαθητές περάσουν από τη θέση του πρώτου.

Παραλλαγές – Συνέχεια:

Μπορούμε να κάνουμε τη διαδικασία πιο δύσκολη δίνοντας στον πρώτο μαθητή μεσαίου μεγέθους στεφάνι ή ακόμα να δώσουμε δύο στεφάνια στον πρώτο μαθητή διαδοχικά.

Άλλη μια παραλλαγή που μπορούμε να κάνουμε , εντάσσοντας και ως επιπλέον στόχο τη γνώση των χρωμάτων, είναι όταν ο τελευταίος μαθητής παίρνει το στεφάνι το αφήνει στην άκρη και παίρνει ένα άλλου χρώματος φωνάζοντας τι χρώμα είναι.

Παπαπέτρου Μαρουσώ Κλειώ

Καθηγήτρια ειδικής φυσικής αγωγής

Δείτε όλη την ανάρτηση εδώ:
https://ekpaideushdixwsoria.com/2018/03/19/%ce%b2%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b7%ce%ba%ce%b1%ce%ba%ce%b9-%ce%b1%cf%80%ce%bf-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%84%cf%81%cf%85%cf%80%ce%b1/